Państwo Boże

Poszukiwałem pracy jako model ¹. Na początku dążyłem do tego, pracować na scenie, oglądać atrakcyjne koleżanki po fachu i pracować najbardziej szanowanych projektantów. Ale kiedy pojawiła się oferta dorobienia jako fotomodel w sesji zdjęciowej producenta wypuszczającego na polski sektor nowy jogurt, decyzję podjąłem w ułamku sekundy – wchodzę w to. Pomieszczenie fotograficzne znajdowało się w zadbanej kamienicy w centrum mego miasta. Schludne, chłodne, kompletnie przystosowane do rozpoczęcia ujęć. W środku czekała na mnie trójka osób – pierwszy fotograf, makijażystka oraz ekspert od ustawienia sceny oraz doboru odpowiedniego oświetlenia – jak się potem dowiedziałem będący w największym stopniu odpowiedzialny za sukces sesji. Zlecający zdjęcia ² zapragnął modela (w tym wypadku mnie) do reklam zewnętrznych – billboardów, plakatów oraz tych mających ukazać się w mediach drukowanych. Ich przedmiotem był jogurt bez dodatku konserwantów ani cukru dlatego w elementami sceny były niebo błękit, trawa które kojarzą się z naturą. Pozowałem przed większość czasu szczerząc się od ucha do ucha. Musiałem wykazać się również nie lada umiejętnościami aktorskimi – miałem czynić wszystko aby udowodnić, że towar, który jadłem jest najsmaczniejszym towarem dostępnym w Polsce. Nic trudnego, a rzemiosło solidnie płatne. Wszystko trwało kilka ładnych godzin. Po zakończeniu zdjęć nie mogłem patrzeć na jogurt przez kolejnych kilkadziesiąt dni. Fotki w których brałem udział były tylko początkiem całego długiego procesu. Zdjęcia musiały zostać poddane obróbce, uznane, wyłonione, by później eksperci mogli wpaść na chwytający slogan reklamowy i zaplanować kampanię w czasie. Billboardy ze mną ukazały się na ulicach po kilkudziesięciu dniach, podobnie jak jogurt. Rezultatów jego sprzedaży nie pamiętam lecz wiem, że zdjęcia reklamowe to bułka z masłem.